Moje wiersze

***

Kiedyś
sprzedadzą nas
za dinary
lub
za łyk Jacka Danielsa

kupią sobie zielone gacie
do wściekłego
bladoróżowego
podkoszulka
które nosić będą w pogodne lato
lub na niedzielną sumę

w najlepszym przypadku
skończymy jako
opał gdy zima w końcu zaskoczy
rozgrzeją słowami zimne kaloryfery
na ktorych powieszą frotowe skarpety

zawiśniemy nań metaforą

25.07.2021

***
Proszę
zaopiekuj sie dziś
moim smutkiem

noś subtelnie nad chwilową niepewnością
i stroń od pełnego słońca
dziur w drodze
i błotnych kałuż
płacze mi potem
to zachlapane nieszczęście
umorusanymi łzami

a jeśli marudzić zacznie
przekup
serowymi grzankami
lub
gorącą czekoladą

i nuć mu sennie
nie bezsennie

proszę
zaopiekuj się dziś
moim smutkiem

choć ten jeden raz
niech nie on
obudzi mnie
nocą

18.06.2021

***
Zaciszam się
nie szukaj zatem we mnie
mętnych metafor
ani uśmiechu
wyrżnął głową o krawędź nocy

z uprzejmości
i przyzwoitości
tłamszę jeszcze powietrze

linia życia na wdechu
telefon świeci jedynie datą
brak nowych wiadomości
wifi odświeżone ostatnio w marcu
sprawdzałam czas wygasania planet

moja czasoprzestrzeń
zgodnie z teorią względności
wiruje
tworząc coraz to większe
szczeliny ciemności

nie ma mnie
nawet we mnie

17.05.2021

DOM

Na skraju drogi stoi dom,
mieszkam w nim
gdy nikt nie patrzy

Z filiżanek w białe róże
piję herbatę…
w takim domu nie może być kubków
emaliowanych
takich, z dużymi uszami,
co to rozpalają się do czerwoności.

I okno tam jest z widokiem na świerki zielone,
i kominek, w którym tańczy nie mój już ogień.

Rozsiadam się kradnąc chwile wygody,
przykrywam się kocem wspomnień
przytulam się do miejsca
gdzie wytuptałam swój pierszy krok,
zimne mury pamiętają,
szeptają po imieniu
gdy nikt nie słyszy.

Na skraju drogi stoi dom,
mieszkam w nim
w zamknieciu powiek
w zapachu ciasta drożdzowego,
w odgłosie starego zegara

cisza…
pod powiekami rozkołysały się dzwony pobliskiego kościoła,
chwila zamknięta w piąstce czasu
w westchnieniu ,
w obrazie domu,
który stoi tam na końcu drogi

Na skraju drogi stoi dom,
mieszka we mnie
na zawsze…

Wiersz z tomiku 114 Decybeli Ciszy

***

Nic bardziej niepewnego
ponad ludzką obecność

od dziś zapominaniem
skrapla się we mnie życie
początkowo wyraźnie
będę pamiętać zapachy

potem już tylko przez pryzmat
wiosny kiedy nawet cisza milkła
przy tańczącym płomieniu świecy

następnie przyjdzie czas na pamiętanie pamiętania
butelka młodego Merlot rocznik 2019
pozostanie na wieczne niespożywanie

i ja zamknięta w chwili
z ulotnością wspomnień
które rozsypane
nie pasują już do nowego jutra

20.03.2021

Foto Jovi Dka

***

Popołudnia co poproszę o nigdy
niby nic
ot zwykłe losu
tik tak
a jednak pięść w pięść
i zgrzyt zębów

na czole krople potu
od zaciskania słów

26.11.2018

***

Mów do mnie
niech ta cisza odfrunie ptactwem
co podstępnie wydziobuje mój spokój.
Zagłusz je
szeptem
słowem
krzykiem
lub choć odgłosem łamanej gałęzi.
Zabierz ciszę
niech odejdzie nawet zwykłym echem
takim
co to rani betonowe ściany

choć przez chwilę
nie moje…

13.11.2018